Als klein kind was ik altijd in de weer met dieren. Als klein meisje had ik een eendje genaamd Happy die mij overal volgde en ook nam ik met grote regelmaat gewonde vogeltjes mee naar school. Ik was het grootste gedeelte van mijn jonge jeugd buiten aan het spelen. Mijn moeder heeft, met haar kennis als biologielerares, mij veel geleerd over onder andere planten en bomen. Ik weet nog goed dat mijn beste vriendinnetje Bianca en ik vroeger het “Fluitekruidclubje” hadden opgericht. Heerlijk vond ik het in de natuur, dat voelde goed!

Op een geven moment heb ik me, als jong volwassene, onbewust afgesloten van deze gevoeligheid en nam ik een stoerdere houding aan. Ik ging in de beveiliging werken en heb zelfs voor de grootste ‘schurken’ geen angst gehad. Als beveiliger bij onder meer een kantoor van de Sociale Dienst in Rotterdam-Zuid stond ik echt mijn mannetje wel. Ik heb toen ik 22-23 jaar was, in het jaar 2000, in m’n eentje over de wereld gereisd. Ik heb veel mooie dingen gezien en mogen meemaken maar ook hier bleef ik in mijn stoere modus. In Sydney, Australië, heb ik onder meer aan de deur gestaan als uitsmijter, een echte zogenoemde ‘door-bitch’. Toen ik terug kwam in Nederland leerde ik in 2004 mijn man kennen. We werkten heel veel, beiden in het zelfde vakgebied.

In 2009 raakte ik zwanger van ons eerste kindje ?

“Mama, ik ben geen meisje, ik ben een jongetje. Mama, ik ben geen meisje, ik ben een jongetje.” De hele nacht hoorde ik dit, terwijl ik net zes weken zwanger was van ons eerste kindje. Het was voor mij toen al duidelijk; we kregen een zoontje. Ik schrok daar in eerste instantie van want mijn voorkeur ging echt uit naar een meisje. Achteraf gezien niet hoor, we zijn zielsgelukkig met deze twee jongens!
Maar dit is eigenlijk het moment waar mijn gevoeligheid weer terug kwam.

Toen Jayden, ons zoontje, één jaar werd zijn we vanuit Rotterdam-Zuid verhuisd naar het rustige en groene Boxtel in Noord-Brabant, want daar kon hij rustig en veilig opgroeien. Jayden ging naar de peuterspeelzaal en al snel merkten we dat hij anders was dan de meeste kindjes. Hij was drukker en duldde geen kinderen té dichtbij hem. Ook thuis was hij druk en luisterde nauwelijks. In 2013 kreeg hij een broertje; Bodhi. Een heel liefdevol, geduldig en vrolijk jongetje; een zonnetje in huis. Naar mijn gevoel was Bodhi z’n aanwezigheid een soort liefdevolle sluier die de pittige randjes van Jayden zijn zeer aanwezige gedrag kon maskeren. Als er wat was hoefden we maar even naar Bodhi te kijken en voelden we, Eric en ik, alweer rust en compassie. De liefde die Bodhi uitstraalde was meer dan wenselijk op dat moment. Het voelde voor ons als meer in balans.

Jayden was een jaar of drie toen hij bij een reguliere psychologische instelling de diagnose klassiek autisme kreeg. We waren via het consultatiebureau uiteindelijk bij dit centrum voor kinderpsychiatrie uitgekomen. Op het moment dat we de officiële diagnose in handen kregen liet ik een paar tranen maar direct daarna begon mijn ‘moedergevoel’ in opspraak te komen. Mijn ziel vertelde mij letterlijk dat ik hier geen genoegen mee hoefde te nemen, dat ik me er niet bij neer hoefde te leggen. Zijn welzijn lag nu in mijn handen zo voelde ik dat als moeder. Ik heb het met beide handen aangepakt en heb geen moment stil gezeten. Alles voor de gezondheid en het welzijn van ons kind! Ik heb hier jaren terug een stuk over geschreven voor de stichting Autismehelden dat je kan terugvinden op de volgende pagina: (http://www.autismehelden.nl/jayden-ass/).
Toen wist ik zelf nog niet dat ik zelf ook in een enorme rollercoaster terecht kwam….

Ik had geen depressie maar voelde wel dat ik een flink stuk mocht gaan afremmen en de focus op mijzelf mocht gaan richten. Dit heb ik gedaan en ik ben gaan hardlopen, keek nauwelijks nog tv, at gezond, zat veel in de tuin en hield mij verre van alles wat een negatieve invloed op mij kon hebben. Facebook heb ik anderhalf jaar niet meer aangeraakt omdat dit een te groot gedeelte van mijn aandacht eiste en dat kon en wilde ik niet meer opbrengen.

Met Jayden ging het steeds beter. Hij werd rustiger en makkelijker toegankelijk. Dat was met name door de veel gezondere voeding en het ontstoren van zijn vaccinaties. Het ontstoren houdt in dat met CEASE therapie, door middel van homeopatische korrels, de reststoffen van belastende vaccinaties zijn lichaam verlaten. Dit werkte bij Jayden zichtbaar, hij veranderde elke keer op het moment dat hij een korrel kreeg. Eerst verslechterde zijn gedrag en na een paar dagen kwam hij er beter uit.

Maar er bleef een gevoel knagen. Ik vond dat ik hem nóg beter kon helpen en ging op zoek.

Eerst begon ik met de opleiding Kruidengeneeskunde bij het Kruidenrijk in Haaren bij Yvonne en Carstien. Ik wilde deze opleiding gaan doen omdat ik Jayden in al zijn gevoeligheid geen medicijnen meer wou geven omdat zijn lichaam dat duidelijk niet aankon. Ik dacht dat als ik zou weten hoe ik hem met kruiden kon helpen hij nauwelijks nog chemische medicijnen nodig zou hebben. En dat klopte!
Er is voor nagenoeg iedere ziekte of kwaal wel een kruid of combinatie van kruiden te vinden. De natuur schenkt ons deze, vaak komen ze als vanzelf in onze eigen tuin op! Omdat we bijna allemaal van ons gevoel af zijn gegaan herkennen we de geneeskracht van de kruiden bijna niet meer. Met deze opleiding heb ik er een groot aantal mogen herontdekken!

Naar mijn idee is elke ziekte, aandoening of blessure een teken van de ziel om je aanwijzingen te geven op je levenspad. Ik weet dat deze zin veel weerstand kan oproepen bij sommige mensen en dat snap ik. Toch heb ik besloten om hierover te schrijven omdat ik mensen wil uitnodigen om naar de werkelijke oorzaak van hun aandoening te gaan kijken of gaan laten kijken. Wat wil het je vertellen en wat kan je in je leven veranderen zodat je je beter kan voelen? Vaak is het nog niet eens zo moeilijk. Een klein voorbeeld; je hebt keelpijn. Wat heb je niet uitgesproken, wat wil je zeggen maar durf je niet? Inzicht is heel belangrijk, dan kan je iets veranderen zodat het voor jou goed voelt.

Ik heb zelf onder andere twee flinke depressies gehad en ik was enorm hardleers. Pas toen ik mama werd kwam ik terug bij mijn werkelijke gevoel. Voelen was bij mij het key-word. Ik kon mij niet kwetsbaar meer opstellen, had mij volledig van mijn werkelijke -ik- afgesloten.

Mijn man, Eric, heeft de ziekte van Lyme gehad, in een vergevorderd stadium. De borrelia bacterie zat al in zijn gewrichten en hersenen. Hij was verward en werd soms agressief. Hij was voor mij onherkenbaar. Normaal was hij heel helder van geest, gezellig en liefdevol. Ik vond het vreselijk om hem zo slecht te zien!
Hij is toen vanuit zijn gevoel, samen met mij, kruiden gaan uitzoeken om in te nemen. Ook heeft hij alles wat voor zijn gevoel slecht was, onder andere koffie, alcohol en suiker volledig geschrapt. Daar was heel veel doorzettingsvermogen en discipline voor nodig want tijdens de zomervakantie hadden we een hotel  geboekt met half-pension. En wat ze serveerden was echt lekker, maar vaak met veel suiker. Eric heeft er niet één keer aan toegegeven en altijd gekozen voor de gezonde variant. Hij voelde hoe belangrijk het was voor zijn genezingsproces.
Na drie maanden was hij genezen, zonder het gebruik van antibiotica. Ook hij werd even met zijn neus op de feiten gedrukt; ga terug naar je gevoel! Ik denk niet dat hij het had kunnen navertellen als hij ‘eigenwijs’ gebleven was.
Nu lachen we erom. Ja, levenslessen zijn keihard maar ze dienen je absoluut!

Ik leerde rond deze periode mensen kennen waarbij herkenning op zielsniveau plaatsvond. Achteraf gezien was dat vaker gebeurd maar ik was me er nooit zo van bewust. Een herkennen en erkennen dat je elkaar al eerder gezien hebt, en zelfs ként, terwijl je zeker weet dat het niet in dit leven was… Even dacht ik dat ik het pad volledig kwijt geraakt was. Ik voelde soms heel heftige negatieve maar ook positieve emoties die volledig misplaatst waren naar mijn idee. Sommige emoties waren zo sterk dat ik mezelf even vast moest houden om niet in elkaar te zakken. Dit was achteraf gezien een opschoningsenergie van mijn ziel om mij van overtollige ballast te zuiveren. Gaandeweg het proces begon ik me steeds lichter, vrijer te voelen. Ik ging steeds meer vanuit mijn hartsgevoel leven. Alsof mijn hart steeds een stukje meer aangezet werd; steeds lichter werd. Angst werd langzaam omgezet in vertrouwen. Een heerlijk gevoel!

Ik voelde dat ik op een heel fijn pad beland was mede dankzij Jayden, ik was, en ben, meer dan dankbaar voor zijn ‘stempeltje’ en zijn Zijn. Hij is zo een pure ziel, hij zou mij / ons wel even de weg wijzen! Hoe slechter het met hem ging hoe harder ik ging zoeken. Ik sleepte hem regelmatig mee van therapeut naar therapeut en sommigen maakten echt verschil voor hem. Toch voelde ik dat ik zélf nog meer kon doen.

Ik las en las en las. Boeken, tijdschriften, blogs; van alles. Een van de boekjes die heel veel indruk op mij gemaakt heeft is “Het sprookje van de dood” van Marie-Claire van der Bruggen. Zij heeft haar eigen ervaring met leven én dood in een heel toegankelijk boekje weten op te schrijven. Het is echt haar eigen ervaring, want zij kan zich nog goed herinneren hoe zij in haar vorige leven is overleden en hoe het was in de tussentijd, voor ze weer incarneerde. Wat zij omschrijft in haar boek is eigenlijk dat de dood niet bestaat maar dat wij onsterfelijke zielen zijn in een tijdelijk lichaam en niet een lichaam met een ziel. Je kiest van te voren je familie en de dingen die je als ziel graag wilt leren. Pas dan ga je naar de aarde. En als je dan weer klaar bent dan ga je je lichaam uit alsof het een te krappe schoen was en ga je als vrije ziel weer naar Huis. Dit is een hele korte omschrijving en ik doe hiermee haar prachtige boek echt te kort; ik kan iedereen aanraden om haar boek(en) te lezen. Het gaf mij een enorm gevoel van vertrouwen en herkenning. Ik weet nu dat ik leef om dingen te ervaren en hoe lastig het soms ook is; het is altijd voor een reden. Dat wil niet zeggen dat ik dit zonder emoties ervaar, juist niet. Maar ik weet dat ik altijd het vertrouwen mag hebben en dat wat er ook gebeurt het op het hoogste (ziels-) niveau goed is voor ons. Op menselijk niveau is dat echter niet altijd te bevatten.

In 2016 kwam ik op een beurs bij de lezing van Diana van Beaumont over de Luisterkindmethode. Wat zij daar vertelde over haar methode raakte mij diep, heel diep in mijn hart. Een week lang heb ik na deze beurs op een roze wolk gezeten; dit was wat ik wou gaan doen! (https://www.dianavanbeaumont.nl/luisterkind-2/) Wow! Wat een energie!
Het enige wat mij tegenhield waren de financiën. Ik had geen inkomen en we konden eigenlijk nét rondkomen van mijn man zijn salaris. Een uitdaging dus! Jaren daarvoor, toen we beiden veel werkten hadden we een spaarpotje gemaakt en die eigenlijk nooit geopend. Na een goed gesprek thuis heb ik het potje geopend en je raadt het nooit; precies genoeg geld op de opleiding te doen. Mijn man moest even slikken maar stond uiteindelijk wel achter mijn beslissing.

Ik zou met deze opleiding Jayden maar ook nog zoveel méér mensen kunnen helpen. Dat voelde voor mij zo waanzinnig goed dat ik vol vertrouwen de opleiding in stapte. Van kleins af aan komen er al mensen naar mij toe met hun problemen en ik wilde ze altijd helpen, maar vooral de laatste jaren wist ik niet meer zo goed hoe. Dit leek een uitkomst! De opleiding bleek echter voor mij nog niet zo gemakkelijk want ik had best wat blokkades en overtuigingen opgebouwd in mijn “onbewuste” jaren en met deze methode werk je puur en alleen met gevoel; jezelf in de energie afstemmen op iemand. Met veel struggles en beperkende overtuigingen kon ik met moeite de opdrachten maken. Het lukte wel en ik had ook daadwerkelijk al wat mensen kunnen helpen maar ik voelde dat ik dieper mocht. Nog dieper naar binnen, naar mijn kern. Da’s best eng! Als stoere meid dacht ik; oh, dat doe ik wel even! Nou, dat was dus niet zo. Stukje voor stukje kon ik dingen gaan loslaten en/of transformeren zodat ze met me mee gingen werken in plaats van tegen. En nu nóg; elke dag leer ik iets dat mij meer inzicht geeft en nog dichterbij mezelf brengt. Het zal mij niets verbazen als dit mijn hele leven door blijft gaan en ik nooit uitgeleerd raak.

Diana van Beaumont heeft naast het ontwikkelen van de Luisterkindmethode ook hele mooie boeken geschreven en in een van haar boeken raadde zij Jaco Elken (Medium Jaco) aan. Hij heeft de Spirituele Academie opgericht en ik werd heel sterk zijn kant op getrokken voor mijn gevoel. Het voelde gewoon heel erg goed en ook die opleiding wilde ik dus gaan doen. Financiën? Daar werd voor gezorgd. Het leek wel of dingen uit zichzelf gingen bewegen, of ik gesteund werd. Er kwam een onverwachte erfenis en ook werd ineens ons huis na 6 jaar verkocht. Dat gaf genoeg ruimte mij weer verder te gaan ontwikkelen.

Vol enthousiasme begon ik aan de opleiding Mediumschap en Trance-Healing therapeut. Ik kwam in een super leuke groep terecht die als gemeenschappelijk thema had: Je mag nóg meer naar je gevoel. Je snapt het al; ik voelde me als een visje in het water. Heerlijk om dit klassikaal te oefenen. Jaco is als leraar, en mens, heel aards en vol humor. Het was heerlijk en voor mij ook heel waardevol om van hem les te mogen krijgen!

In de maanden van de opleiding heb ik heel veel inzichten gekregen en leerde ik mij weer open te stellen voor de geestelijke wereld. Ik zeg wéér omdat ik intussen weet dat iedereen zo geboren wordt (niemand uitgezonderd) maar de meeste mensen zich meer en meer afsluiten door de jaren heen. Ik leerde onder meer om met mijn healinggids te werken en voelde de energie sterker en sterker worden. Ik kreeg steeds meer vertrouwen. Totdat het examen in de buurt kwam.
Jayden heeft faalangst, dat heeft hij niet van een vreemde merkte ik. Ik dacht; dat kan ik allemaal nog niet, ik ben nog niet goed genoeg. Laat dat examen maar, ik doe dat wel als ik het volledig onder de knie heb. Dat was dénken, niet voelen. Daar zit zo’n enorm verschil tussen… Ik ben niet mijn denken!

Ook hier voelde het achteraf weer of er vanuit alle kanten samen werd gewerkt om mij te helpen;
Ik had mij ingeschreven voor een Yin-Yoga-Klankschalen avond bij Yogaster, maar die zat helaas al vol. Dat zou de vrijdag voor het examen zijn en het leek me heerlijk om even helemaal leeg te zijn voor ik het examen zou gaan doen (toen was ik nog in de veronderstelling dat ik wél examen ging doen). Een paar uur van te voren hoorde ik dat er toch iemand afgevallen was en ik kon alsnog naar de avond. Fijn!

Die avond was heerlijk hoewel ik niet goed begreep waarom mensen zich zo nodig in die benarde posities wilden wringen een paar minuten vasthouden en dan eindelijk weer loslaten. Ik ben zelf zo lenig als een potlood dus het was niet heel erg comfortabel. Toen ik thuis kwam voelde ik me heel erg opgelaten. Heel gejaagd en onrustig. Ik wist dat dit een uitwerking zou kunnen zijn en heb me erin berust.

De volgende dag zat mijn romp onder de rode plekken, had ik barstende hoofdpijn, heftige kramp in mijn rugspier en buikkrampen. Ook was mijn energie volledig gedaald en heb ik bijna de hele middag geslapen. Mijn lichaam was een reinigingsrondje aan het maken! De Yoga-Klankschalen avond werkte veel dieper dan ik had durven verwachten!

Toen ik zondag ochtend wakker werd barstte ik van energie. Ik voelde me super goed en had energie voor 10! Zo ben ik naar de les gegaan, heb dit aan de medecursisten verteld en merkte gekscherend op dat ik mijn energie met hun wou delen voor het examen. Ik deed tóch geen examen. Zij waren het allemaal niet met mij eens en vonden dat ik ook examen kon doen; ze hadden echt vertrouwen in mij. Het vertrouwen van hen in mij voelde zo goed dat het mij aan het twijfelen maakte. Ook de leraar, Jaco, zei dat hij het gevoel had dat ik zou slagen als ik examen zou doen. Nu twijfelde ik nog harder.

Ik nam even een momentje voor mezelf en ging voelen, wat vond mijn ziel? Was ik er al klaar voor? Een duidelijke JA! Met trillende zweethandjes van de direct opgekomen stress heb ik toen mijn telefoon gepakt en gevraagd aan mijn zusje Cindy of ze snel kon komen, want iedereen mocht iemand meenemen zodat een ander daar een examen-consult mee kon doen. Cindy hoorde die dag eigenlijk te werken maar had andere plannen in het buitenland waar ze verlof voor aangevraagd had. Dat uitje ging door omstandigheden niet door en nu zat ze onverhoopt toch thuis. Ze is voor mij direct haar auto in gesprongen en was met anderhalf uur rijden nog net op tijd voor het examen. (Dank je wel lief zusje, love you!)

Cindy kreeg van een van de medecursisten een heel mooi medium- healing consult wat haar onder andere prachtige maar ook best confronterende inzichten opleverden. Zij heeft er veel aan gehad.

En ik heb mijn examen gehaald! Ik mag mij vanaf 17-12-2017 Medium en Trance healing therapeut noemen! Dat klinkt veel zweveriger dan het in werkelijkheid is. Wat wij feitelijk geleerd hebben in de opleiding is om in eerste instantie heel zuiver te leren werken. Ook leerden we invoelen in iemands energie terwijl je ze liefdevol, al pratend, begeleid naar hun innerlijke blokkades terwijl je helpt hier inzicht in te krijgen en de blokkades op te lossen en transformeren. Zo kan je iemand helpen inzicht te krijgen in waar bepaalde overtuigingen vandaan gekomen zijn en om meer in zijn/ haar eigen kracht te komen staan. Er zijn natuurlijk veel meer dingen die we geleerd hebben maar als je dat echt precies wil weten kan je Jaco zijn pas verschenen boek (http://www.mediumjaco.nl/boek/) lezen ? Maar één ding; IEDEREEN kan het (leren) net als bij Luisterkind!

Wat betreft mijn faalangst; ik wou gaan voor absolute perfectie, maar dat bestaat niet. Het is eigenlijk net als auto rijden, als je je rijbewijs haalt heb je voldoende vaardigheid om te mogen rijden. Inzichten en ervaring komen gaandeweg. Dat is net als met mediumschap en trance healing. Ik kan het. Ik heb een team van spirits om mij heen die meer dan graag met mij werken om mensen te helpen en te helen. Ervaring doe ik op door er veel mee te werken en door in mijn gevoel te blijven staan.

Ik ben heel blij en dankbaar dat zoveel energieën samengewerkt hebben om dit voor mij mogelijk te maken. Ook ben ik heel dankbaar voor het vertrouwen en de liefde van de mensen om mij heen en de mooie zielen die op mijn pad kwamen, en komen, om mij iets te leren.
En last maar zeker niet least;  ik voel mij heel gezegend met mijn lieve man Eric, die niet altijd alles begrijpt maar altijd vertrouwen in mij heeft gehad. Schat, dank je wel voor je vertrouwen.
Ik hou van jou! ❤

Shirley Top – Bleijerveld

Luisterkindwerker, medium en Trance Healing therapeut

Deel dit bericht op Social MediaTweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook
Pin on Pinterest
Pinterest
Email this to someone
email

Comments are closed.